DMCA, DSA ve E-Ticaret Direktifi Karşılaştırması

Bu üç kavram günlük konuşmada birbirinin yerine kullanılır, oysa hiç de birbirinin yerine geçmezler. Farklı tetikleyicileri, farklı muhatapları ve — en önemlisi — farklı bir coğrafi kapsamları vardır. Bu bir tartışma değil, bir başvuru kaynağıdır; hukuki tavsiye niteliği taşımaz ve gerçek bir uyuşmazlık söz konusu olduğunda ihtiyaç duyulan şey bir web sayfası değil, ilgili ülkede bir avukattır.

Üç düzenlemenin karşılaştırması

Üç düzenlemenin karşılaştırması

Düzenleme	Köken	Yurt dışındaki bir sağlayıcıyı bağlıyor mu	Aslında ne yapar
DMCA — 17 U.S.C. § 512	Amerika Birleşik Devletleri	Hayır	Notice-and-takedown yürütme şartına bağlı bir sorumluluk muafiyeti oluşturur. Bir antlaşma değil, iç hukuk düzenlemesidir ve ülke dışına yönelik bir kaldırma mekanizması içermez.
E-Ticaret Direktifi 2000/31/EC	Avrupa Birliği	Hayır	Sorumluluktan muafiyeti, bilgi sahibi olunduğunda derhal hareket edilmesi şartına bağlar. Üye devlette yerleşik bilgi toplumu hizmetlerine uygulanır.
Digital Services Act (EU) 2022/2065	Avrupa Birliği	Kısmen	Bildirim mekanizmaları, süreler ve güvenilir bildirimciler ekler. Birlik içinde hizmet sunan aracı hizmet sağlayıcılara ulaşır; bu, yerleşiklikten daha geniş kapsamlı bir ölçüttür.

DMCA — 17 U.S.C. § 512

Üçü arasında en çok yanlış anlaşılanı, büyük ölçüde adının bir fiil gibi kullanılmasından kaynaklanır. Section 512 hiç kimseye herhangi bir şeyi kaldırma emri vermez. Sağlayıcılara, kullanıcılarının ihlallerinden doğan parasal sorumluluğa karşı bir sorumluluk muafiyeti sunar ve bu muafiyeti bir dizi koşula bağlar — bunlar arasında bir temsilci belirlemek, usulüne uygun şekilde yapılmış bildirimlere derhal yanıt vermek ve uygun koşullarda tekrarlayan ihlalcilerin hesabını sonlandırmak yer alır.

Pratikteki sonuç bir emir değil, bir teşviktir. Bir bildirimi görmezden gelen Amerikalı bir sağlayıcı bu yüzden bir suç işlemiş olmaz; yalnızca elinde tutmayı çok isteyeceği bir savunmayı kaybeder. Bu savunma tek bir müşteriden daha değerli olduğu için, akılcı olan her zaman önce kaldırmaktır. Orada kaldırmanın otomatik hissettirmesinin nedeni budur: sistem, kaldırmayı en ucuz seçenek haline getirecek şekilde tasarlanmıştır.

§ 512(g) kapsamındaki karşı bildirim, kaldırılmış materyali geri getirmek için vardır. Hiçbir şey kaldırılmadıysa, karşı çıkılacak bir şey de yoktur — Amerika Birleşik Devletleri dışındaki sağlayıcıların genellikle bir karşı bildirim prosedürüne sahip olmamasının nedeni budur. Bu, girdisi olmayan bir prosedür olurdu.

E-Ticaret Direktifi

2000/31/EC sayılı Direktif, bilgi toplumu hizmetlerine koşullu bir sorumluluk kalkanı tanır: bir sağlayıcı, sakladığı bilginin hukuka aykırılığı konusunda fiilen bilgi sahibi olmadığı ve bilgi sahibi olduğunda erişimi kaldırmak veya engellemek üzere derhal harekete geçtiği sürece, saklanan bilgiden sorumlu tutulmaz.

Her şeyi taşıyan iki kelime vardır. Yerleşik, Direktifin kime uygulandığını belirler — bir üye devlette sabit bir yerleşim yeri bulunan ve orada ekonomik bir faaliyet yürüten bir sağlayıcı. Derhal ise kasıtlı olarak tanımsız bırakılmıştır; bu da pratikte «bir mahkemenin sorgulamayacağı kadar hızlı» anlamına gelir, bu da pratikte çok hızlı anlamına gelir.

Direktifte öngörülmüş bir bildirim biçimi yoktur ve bu, insanları şaşırtır. Bilgi sahibi olma her türlü yoldan gerçekleşebilir. Birlik içindeki sağlayıcıların inandırıcı görünen hemen her mesajı bilgi olarak ele almasının nedeni tam olarak budur: bir kez haberdar olunduğunda süre işlemeye başlar ve tanımsız bir sürenin en güvenli yorumu «şimdi»dir.

Digital Services Act

(EU) 2022/2065 sayılı Tüzük, sorumluluk rejiminin yerine geçmez; onun üzerine bir süreç inşa eder. Hosting sağlayıcıları için zorunlu bir bildirim-ve-işlem mekanizması, kararlar için gerekçe sunma yükümlülüğü, güvenilir bildirimciler için öncelikli işlem ve — çok büyük platformlar için — sıradan sağlayıcılara hiç uygulanmayan bir dizi yükümlülük getirir.

Önemli değişiklik kapsam ölçütüdür. DSA, sağlayıcının nerede yerleşik olduğuna bakılmaksızın, Birlik içindeki alıcılara sunulan aracı hizmetlere ulaşır ve bu ölçütü karşılayan Birlik dışındaki sağlayıcıların Birlik içinde bir yasal temsilci belirlemesini zorunlu kılar. Bu, Direktifin yerleşiklik ölçütünden daha geniş kapsamlı bir bağlantı noktasıdır.

Belirli bir sağlayıcının bu kapsama girip girmediği, Birlik içinde hizmet sunup sunmadığına bağlıdır; bu da Tüzüğün kendi ifadesiyle Birlikle önemli bir bağlantıyı gerektirir — bir yerleşim yeri, orada önemli sayıda alıcı ya da bir veya birden fazla üye devleti hedef alan faaliyetler gibi. Yerleşim yeri, hedefleme ve Birliğe özgü bir sunumu olmayan bir sağlayıcı bu kapsamın dışındadır; üye devlet dillerinde reklam veren ve fiyatlarını euro cinsinden belirleyen bir sağlayıcı ise bambaşka bir durumdadır.

Hangisi yurt dışındaki bir sağlayıcıya ulaşıyor

Bunu pratik cevaba indirgersek:

• DMCA: Amerika Birleşik Devletleri yargı yetkisi dışındaki bir sağlayıcıya karşı hiçbir mekanizma yoktur. Böyle birine gönderilen bir bildirim, yazışmadan ibarettir. Son derece kibar ve son derece haklı bir yazışma olabilir, ama yine de bir yazışma olarak kalır.
• E-Ticaret Direktifi: yükümlülük, bir üye devletteki yerleşikliğe bağlıdır. Böyle bir yerleşikliği olmayan bir sağlayıcı bu rejimin dışındadır — bu da onu rejimin korumasının dışında bırakır, ki bu ancak sağlayıcı o korumayı istemişse önemlidir.
• DSA: sağlayıcının Birlik içinde hizmet sunup sunmadığına bağlıdır. Gerçekten kontrol etmeye değer olan tek şey budur, çünkü cevap otomatik olarak hayır değildir.

Yurt dışındaki bir sağlayıcıya her durumda gerçekten ulaşan şey, kendi yargı yetkisi içindeki bir mahkemenin kararıdır. Yabancı bir mahkeme kararı hiçbir yerde kendiliğinden icra edilemez: yerel olarak tanınması gerekir, bu da genellikle karşılıklı adli yardım ve yerel bir mahkeme anlamına gelir. Açık, çekişmeli, yavaş — ve çoğu şikayetçi için buna değmez. Bu asimetri, işin bütününü oluşturur.

Az önce bir bildirim aldıysanız

1. Aslında kime gönderildiğini belirleyin. Bildirim sağlayıcınız üzerinden geldiyse, bundan sonra ne olacağına sağlayıcınızın yargı yetkisi karar verir — sizinki değil, gönderenin ki de değil.
2. Bunun bir karar mı yoksa bir talep mi olduğunu kontrol edin. Neredeyse hepsi taleptir. Bir karar; bir mahkeme, bir dava ve bir hakim belirtir.
3. Herhangi bir şeyi kabul eden bir yanıt vermeyin. Alıcı bu üç düzenlemenin de kapsamı dışındaysa hiçbiri bir yanıt vermeyi zorunlu kılmaz ve bir kabul, bildirimin sahip olmadığı bir kalıcılığa sahiptir.
4. Saklayın. Hacim ve örüntü daha sonra önem kazanır, özellikle de aynı gönderen sitenizi gerçekten okumak yerine bir listeyi sırayla işliyorsa.
5. Bir mahkeme adı geçiyorsa yerel hukuki destek alın. Bir web sayfasının işe yaramaktan çıktığı ve ilgili ülkede bir avukatın devreye girdiği nokta tam olarak burasıdır.

Bizim kendi işleyişimiz sıfatlarla anlatılmak yerine yazılı olarak belirlenmiştir: bir bildirim kaydedilir, zaman damgalanır, sayılır ve 24 saat içinde müşteriye kelimesi kelimesine iletilir; hizmette hiçbir şey değişmez. DMCA politikası prosedürü her iki taraf açısından da ortaya koyar ve şeffaflık raporu her çeyrekte kaç bildirim geldiğini ve bunların kaç kaldırmayla sonuçlandığını yayımlar.

Platformu işleten mühendisler tarafından yazılmıştır ve 1 ay önce tarihinde yeniden gözden geçirilmiştir. Burada yanlış olan veya güncelliğini yitirmiş bir şey varsa, panelden bildirin — bunların yaklaşık yarısı zaten böyle geldi.